En alweer heb ik een heerlijk weekend achter de rug… Mijn weekend begon deze week al lekker vroeg, ik had vrijdag namelijk ook al een dagje vrij.

Donderdag na het werk lekker naar Nicole vertrokken om er weer eens een vriendinnenweekend van te maken. (Jaja, voor de mensen die ons kennen, ik woon daar bijna, hihihi…)
’s Avonds zijn we nog even Heerlen ingedoken omdat ik laatst laarzen had zien staan die ik toch wel wilde gaan halen. Helaas, uiteindelijk waren ze toch niet zo leuk als ik dacht en ik kwam weer met lege handen thuis. Inmiddels heb ik wel via een kennis superruige laarzen gescoord… Ik heb nog geen foto’s gemaakt, die zal ik deze week wel even plaatsen.

Omdat al was voorspeld dat het goed weer zou worden vrijdag, hadden Nicole en ik besloten om met de kinderen naar het Steinerbos te gaan. Esther vond dat ook wel een goed plan en kwam dus ook met de kleine. Echt vervelend om daar een hele dag te moeten verblijven ūüėČ . Je bent gewoonweg verplicht om de hele dag een beetje op een handdoekje in de zon te liggen en een beetje te kletsen. De kinderen amuseren zich prima met zijn drietjes en je hebt er totaal geen omkijken naar… Zo kan ik wel vaker een middag om krijgen!! Uiteraard ook nog een paar leuke foto’s geschoten!!!

steinerbos 21-08-2009 010 steinerbos 21-08-2009 025

Tja, en toen kwam Esther met het lumineuze idee om in Echt naar de Music Night te gaan. Nog nooit geweest, maar wat was het ontzettend gezellig!!! Buiten op straat speelden op 4 podia bandjes. En echt, ze waren allemaal steengoed en speelden helemaal mijn genre muziek. Toen het later begon af te koelen nog gezellig even een kroegje ingedoken.

Tja, en als je om 03:30 uur in je bed belandt is het eigenlijk een beetje te vroeg om om 08:00 uur weer op te staan. Helaas was dit wel het geval en ben ik eigenlijk de hele zaterdag niets waard geweest. Toevallig had Nicole het nieuwe boek van Maria Mosterd besteld en daar ben ik dan eens in begonnen. Net als bij het eerste deel kon ik ook nu niet stoppen met lezen. Wederom een erg aangrijpend boek moet ik zeggen…

Na vier afschuwelijke jaren ontkomt Maria Mosterd op zestienjarige leeftijd aan de greep van haar loverboy Manou. Ze gaat naar India om in een project voor loverboyslachtoffers haar onafhankelijkheid terug te vinden. Maar in haar hoofd reist Manou mee. Als ze in India uit het vliegtuig stapt, schrikt ze zich dood. Ze ziet alleen maar lelijke mannen met snorren en het stinkt er als een dierentuin die een week niet is uitgemest. Ze gaat wonen in de stad Trichy, waar ze zich tot haar eigen verbazing meteen thuis voelt. Elke dag gaat ze naar een weeshuis om met de kinderen te dansen en als ze het moeilijk heeft, praat ze met haar hondje Bindi. Ze wordt door haar begeleidster Liz voortdurend geconfronteerd met het gedrag dat Manou haar heeft aangeleerd. Veranderen is niet makkelijk, want die ‘dikke zwarte pad’ in haar hoofd laat zich niet zo maar wegjagen. En wat zijn haar vooruitzichten als ze straks terug is in Nederland? Hoe voorkom je, als je geen toekomst hebt, dat je terugvalt in patronen van vroeger? ‘Bindi’ gaat verder waar ‘Echte mannen eten geen kaas’ ophoudt. Een spannend, ontroerend en levendig geschreven verslag van een meisje dat weigert slachtoffer te blijven.

Zaterdagavond stond de verjaardag van een collega van ons op de planning. Zij hield een feestje in de Cara√Įbische sfeer. Haha, bij binnenkomst werd me al een Hawa√Įslinger omgehangen. Ook wederom een erg gezellige avond en ik lag alweer pas om 02:30 uur in bed. Ik heb altijd gedacht dat het weekend was om bij te komen van een drukke week, maar ik heb echt de week nodig om bij te komen van het weekend!!!

Gisteren heb ik dus echt helemaal niets uitgevoerd behalve lezen, lezen, lezen… Ik was gisterochtend nog even bij een vriendin/collega langs gewandeld en had hier ook nog twee boeken meegenomen.
Nadat ik Bindi had uitgelezen ben ik begonnen in “Vochtige streken”. Wat een ranzig, grappig, melig, en soms ook herkenbaar, geweldig boek. Ik heb het echt in √©√©n ruk uitgelezen!!!

‘Hygi√ęne wordt door mij met een kleine letter geschreven.’

In Vochtige streken komen de laatste taboes van ons tijdperk aan bod. Moedig, radicaal en provocatief rebelleert Charlotte Roche tegen hygi√ęnegekte, de steriele esthetiek van de vrouwenbladen en de gestandaardiseerde omgang met seksualiteit en het vrouwelijk lichaam.

Vochtige streken heeft in Duitsland veel opschudding veroorzaakt en een debat over de vrouwelijke seksualiteit op gang gebracht. Al binnen enkele maanden na verschijning gingen er van deze spraakmakende roman meer dan zevenhonderdduizend exemplaren over de toonbank.

En of het nog niet genoeg was ben ik gisteren dan ook nog begonnen in het boek van Lucie Mosterd, de moeder van Maria. Eigenlijk zou je dit tussen “Echte mannen eten geen kaas” en “Bindi” in moeten lezen, maar ik kreeg de boeken nu eenmaal in een andere volgorde aangereikt….
Ik ben nog niet zo ver in het boek en kan dus ook nog niet echt iets erover vertellen.

Als Maria op twaalfjarige leeftijd voor het eerst op de fiets naar de middelbare school vertrekt, zwaait haar moeder Lucie haar weemoedig uit. Haar kleine meisje wordt groot. Tegelijkertijd is ze blij voor Maria, die vol verwachting een nieuwe fase in haar leven begint. Wat Lucie niet weet, is dat Maria die dag al Manou zal ontmoeten, de loverboy die haar leven in een hel zal veranderen.

Al snel verandert Maria in een onhandelbare puber. Lucie dringt niet meer tot haar dochter door en komt er maar niet achter wat er met haar aan de hand is. De waarheid gaat dan ook ieder voorstellingsvermogen te boven. Manou heeft Maria veranderd in een willoze pop die alles doet wat hij zegt. Als Maria’s betrouwbare knuffelbeer dringt hij binnen in Lucies gezin om vandaaruit de hechte band tussen moeder en dochter te doorbreken. Pas dan zal hij Maria helemaal in zijn macht hebben.

Lang beseft Lucie niet dat ze leeft in een toneelstuk dat Manou regisseert. Wanneer ze stukje bij beetje ontdekt wat er gaande is met haar dochter, dringt langzaam tot haar door wat haar rol moet zijn. Ze zal met Manou moeten strijden om het vertrouwen van haar dochter, voor het te laat is.

Lucie Mosterd is de moeder van Maria Mosterd, de schrijfster van het aangrijpende ‘Echte mannen eten geen kaas’, waarvan inmiddels 160.000 exemplaren werden verkocht. E√©n ding is zeker: haar schrijftalent heeft Maria niet van een vreemde. ‘Ik stond laatst voor een poppenkraam’ is het bloedstollende verslag van de strijd van een moeder om het leven van haar dochter.

En dan is het alweer maandag en dus ook weer mijn vaste weegdag. Tja, ik heb me deze week niet echt streng aan het boek gehouden, maar heb wel geprobeerd om een beetje op te letten met eten. Helaas gaan al die feestjes ook niet zonder alcohol en lekkere dingen gepaard en ben ik dus voor het eerst tijdens mijn dieetpoging aangekomen. 1 heel ons, ik was vanochtend dus 61 kg rond op de weegschaal. Ach ja, er komt weer een nieuwe week aan en ik ga gewoon weer vrolijk verder!!! Iedereen heeft wel eens een dipje!!!

Ik wens jullie allemaal een hele fijne maandag!!!