sep 27 2007

Overpeinzingen…

Soms heb je van die tijden dat je gewoonweg er niet aan toe komt om je vrienden en familie van alles op de hoogte te houden. Jeetje, wat heb ik het druk de laatste tijd…

Ik heb het idee dat ik bijna op het werk woon. Bijna iedereen hoor je klagen dat ze meer op het werk zijn dan thuis… Lijkt dat nu alleen maar zo, of is het gewoon weer de tijd dat de blaadjes van de bomen beginnen te vallen?
De vakanties zijn ver voorbij, de scholen zijn weer begonnen, we gaan zelfs al weer op de feestdagen aan. In de winkels zie ik de chocoladeletters en de pepernoten alweer verschijnen. Is de goedheiligman dan echt alweer onderweg?

Niet dat ik het niet gezellig vind hoor, die feestdagen, maar is het niet al erg vroeg? Het is nog maar eind september…

Ondertussen gaat hier het leven weer gewoon zijn gangetje. Je bezoekt wat vrienden, je bezoekt wat familie, de Italiaanse les is weer begonnen. Tussendoor hang ik ook weer aan elkaar van de feestjes die ik nog ergens tussenin moet zien te proppen. Werken, vlug naar huis, omkleden, naar het feestje, slapen en dan alweer werken…
De avonden dat ik eens lekker alleen op de bank hang met een filmpje zijn zeldzaam geworden.
Niet dat ik het erg vind hoor, ik prijs mezelf heel erg gelukkig met zoveel vrienden en leuke dingen om te doen. Ik heb alleen het idee dat naarmate ik ouder word het leven steeds meer in een stroomversnelling komt. Ben ik nu de enige die dit zo voelt?
Ik kan me nog zo goed de tijd op de lagere school herinneren en hoe je naar de “grote” vakantie toe leefde. Die zes weken leken maar niet om te gaan, oneindig lang waren ze. En nu? Zes weken zijn voorbij zonder dat je het ook maar in de gaten hebt.

Ik ben pas 28 jaar, hoe moet dat zijn als ik straks 38 ben? Gaat het leven dan nog sneller? Heb ik dan helemaal geen tijd meer om eens lekker alleen thuis te zijn? Kom ik dan echt alleen nog maar thuis om te slapen?

Ik las laatst bij een bekende een logje over keuzes maken. Vroeger was de grote vraag of je bij vriendinnetje A of B ging spelen en of je snoepje A of snoepje B koos. De keuzes worden er alleen maar moeilijker op…
Nu weet ik ook wel dat dat de inhoud van het “grote mensen” leven is, maar het zou wel lekker zijn om nog eens heel eenvoudige keuzes te kunnen maken zonder dat je toekomst ervan afhangt.

Nu ik dit zo schrijf bedenk ik me dat het nu voor mij alleen wel makkelijk is. Hoe gaat het dadelijk als ik misschien nog wel de liefde van mijn leven tegen kom en dit ook nog moet gaan inpassen in mijn nu al drukke leven? Op dit moment hoef ik aan niemand verantwoording af te leggen en kan ik lekker doen waar ik zin in heb zonder dat ik aan iemand moet vertellen waar ik ben of wat ik ga doen. En toch, ondanks dat ik heel veel vrienden heb en mensen waar ik op kunt bouwen kan ik me af en toe heel erg alleen voelen.
Zal ik inderdaad altijd alleen blijven? Kom ik morgen mijn grote liefde tegen? Hoe ziet mijn leven er over 10 jaar uit? Allemaal vragen waar niemand me antwoord op kan geven en waar ik af en toe best wel over kan peinzen.

Roy, je had gelijk, groot worden is inderdaad niet altijd leuk. Het heeft zeker zijn leuke kanten, maar af en toe zou ik inderdaad nog wel eens willen dat ik gewoon nog een klein meisje was.
Maar dan wel een meisje zonder de zorgen die ik in mijn jeugd al heb moeten meemaken. Een meisje waarvan de moeder niet ongeneeslijk ziek is. Een meisje dat het niet op haar tiende al zonder moeder moet stellen.
Jeetje, klein zijn is dus ook niet zo leuk als iedereen denkt…

Ik denk dat ik maar weer gewoon overga tot de orde van de dag…

Door • Serena vertelt • 7