Ken je dat gevoel? Dat je het ene moment helemaal geweldig in je vel zit en het volgende moment keihard van je “Cloud Nine” naar beneden dondert?

Ik loop een beetje met mijn ziel onder de arm en weet niet helemaal waar ik ermee naar toe moet… Heb alweer eens gevoelens bij mezelf ontdekt waarvan ik niet eens wist dat ik ze zo sterk had. Maar ben wederom weer eens keihard tegen de lamp gelopen. Iedere keer trap ik er weer in bij mezelf. Hou me iedere keer voor dat ik op sommige momenten niet naar mijn hart maar naar mijn verstand moet luisteren. Waarom doe ik dat dan steeds niet? Als het uiteindelijk blijkt dat ik verkeerd heb gehandeld weet ik weer niet waar ik met mezelf heen moet…

Ach, de mensen die mij een beetje beter kennen zullen wel weten wat ik bedoel en waarom ik wel eens dipje heb.
Als ik de komende dagen een beetje stiller ben, neem het me dan niet kwalijk….